.

آخرین اختراع چشمانت
ویرانی شهر من بود
که احساسم را زیر خاک کرد
و نقشه جغرافیای قلبم
آهسته در کلماتت محو شد!
فصل باران بود
و من در انتهای یک شب طولانی
دستهایم بالاتر از ابرها...
باور کنید موجودات افسانه ای را....
این آغاز حرف زدن با خودم بود
آغاز تب آلود عشق در باغچه
آغاز خلق، آغاز جادو...
دختران دهکده
زمان را می شناختند
نخستین بار
از سرزمین دور برایم
گل پست کردند.
بگذار تمام احساسم را تجزیه کنم
و ذره ذره آنها را
با قطره های فصل
روی هر برگ باغچه بنویسم
دختران دهکده زمان را می شناختند
و برایم از موجودات افسانه ای گل آوردند...

سعدیا! یا صبر کن، یا سیم و زر ده یا گریز

عشق را یا مال باید، یا صبوری، یا سفر

*

1

نفس های ویرانه ام که

ذرّه ذرّه در باغِ لبانِ تو

پیِ طاووسِ گونه هایت می چرخند،

شاید آخرین انعکاسِ قلبم باشد

که در درّه های عشق، عصیان می کند

و دوست داشتن،

در ریشه های درختانِ جنگل آغاز می شود.

2

شاید هم خاطره ی آخرین قهوه ی تلخِ تُرکی

که از لبانِ تو چون شعر، فُرو می ریزد

و من چون کودکی عجول

و پرنده ی دریایی،

به بیشه ی لبانِ تو پناه می برم.

3

حقیقت این است؛

هیچ واژه ی من

شایستگیِ گیسوانِ تو را ندارد.

هنوز خیابانِ عشق در حیرتِ گام هایَت...

و هنوز شعر در شیرینیِ تنَت...

و هنوز کلمات سَر به زانوانِ احساسَت...

4

زیباترین کتابِ شرق شناسی،

تصویرِ چشم هایِ توست

مُژگانَت شاخه شاخه

بر احساسِ من می وزد

و بوسه هایَت به جزیره ای می مانَد

که کلماتِ من

در سُرودِ غروبِ ساحلش

می رقصند

و من، کودکانه آن ها را دوست دارم.

5

من باید برای دوست داشتن

زبانِ باران را یاد بگیرم

تا قطره های اشکِمان

تَنِ عشق را بشوید.

6

برف را اجازه بده

سینه ی سیاهِ مرا سپید کنَد

و عشق را اجازه بده

چشمانم را بینا.

7

در رگِ هر برگ،

سرزمینِ سبزیدنِ تو را می بینم

و در پیاله ی هر جام،

مست شدنِ دستانم را.

8

بگذار دستانت در دستانم شکلِ دیگر بگیرد

و دستبندت را

که جُز رؤیایِ احساسِ من نیست،

در تقویمِ کهنه ی آهِ درونم

ببینم.

9

وقتی دستانت را می بینم،

به غروبی...

به پرنده ای...

به سُرودِ سپیدی می مانم

که بر من ماه سفر می کند.

شکلِ ساحل می شوم

بر من خون سفر می کنَد

ستاره می شوم

بر من شب سفر می کنَد.

10

وقتی دستانت را می بینم،

با شعله ی شمعِ درونم

تقدیرِ عشق می سازم

و در سرزمینِ بیابان ها و دریاها

مسافر می شوم

و با احساسم به سویِ نیایشِ روح می روَم

و شعله شعله

لبخندِ پروانه ها می شوَم.

بگذار دستانم در دستانت

قرار بگیرد

...بگذار دستانم در دستانت شکلِ دیگر بگیرد.

*

باخبر شدم که نشرِ «شاسوسا» (ناشر تخصصی ادبيات، هنر، تاريخ، فلسفه و علوم اجتماعی) به صاحب امتیازیِ شاعر خوبِ کاشانی، سرکار خانم منیر عسکرنژاد، به جمعِ ناشرانِ کشور پیوسته است.برای ایشان آرزوی موفقیت دارم و امیدوارم دوستانِ شاعر برای چاپ آثارِ نابشان از این فرصت بهره ببرند.

نشانی: كاشان ـ صندوق پستیِ  1531/87135  E- mail: shasoosapub@yahoo.com

من که غریبم٬ چرا بهانه نسازم؟

مثلِ غریبان چرا ترانه نسازم؟

آه... چگونه؟ پرندگانِ مهاجر!

شعرِ غمینی به یادِ خانه نسازم

خانه‌ي من! سنگ‌ها زدند به بالم

تا سَرِ بامِ تو آشيانه نسازم

ميل كشيدند چشمِ بي‌گنهَم را

تا پس از اين، شعرِ عاشقانه نسازم

بال گشودم به آسمانِ بلندت

تا زِ تو تنها به آب و دانه نسازم

بال نبندم، به خستگي ننشينم

تا زِ تو تقديرِ جاودانه نسازم

شادي، پيكي به سويِ من نفرستد

تا دلِ خود را سويَت روانه نسازم

گرچه تو محتاجِ شعر نيستي… امّا-

بر سَرِ دوشَت نگو كه لانه نسازم

...و يك غزل از لايق شير‌علي كه دوستش مي‌دارم:

اين خرابه‌زمين، ديارِ من است

مرزِ خونينِ يادگارِ من است

چون مزارِ اميدهام اينجاست،

آخرالامر هم مزارِ من است

آهِ من گور را بتركانَد

آهِ من آهِ روزگارِ من است

خلقِ تاجيك گر ندارد پاس،

گورِ تاريك، پاسدارِ من است

در كنارِ شما نگُنجيدم

خاكِ اجداد، هَمكنارِ من است

مادرم رفت... نيز بشتابم

روحِ پاكش در انتظارِ من است

گریه‌ مهتاب،

پناهنده زخمديده‌ايست

كه مرزها را هيچگاه دوست ندارد

و درخت خميده كهن

كه شاخه شاخه نسيم سوخته بر دوش دارد...

موسيقي خزان‌ريز برگ‌هاي حياط

چقدر بوي دامن مادر مي‌دهد!

آواز دشت

در روستاي آبي من

با تقويم سبزه‌ها و گل‌ها آشناست

و آواز زنگوله‌هاي شيرين آبشار

مرا به ياد مهربان‌ترين بوسه‌ها مي‌برد

در چشمان دريايي‌ات شعر مي‌سرايم

و باران طواف مي‌كند

بر شانه‌هاي صبورت...

در گيسوي مادر من

خوشه خوشه

باران آويزان است

تا هر سحر با لبخند‌هايش وضو بگيرم

و در دامنش كه موسيچه لانه مي‌گذارد،

نماز بگزارم.

                                                جاده نمناك

خط سياه، زير پاي قلم

ورق سفيد معصوم،

بر دوش، بار سياست

بايگاني‌هاي كهنه

پر از بازي‌هاي خنده

عابري تنها

با كلاهي مشكي كه زندگانيش را جاده دزديده است

اندكي در آسمان ابر است

روح زمين خشك و چشم‌هاي جاده‌ها خمار

ستاره‌ها رقاص ميدان شب‌ها

در سماع بادها

يك گل نيلوفر، منتظر نسيم

باغچه پريشان در هياهوي گذران

راز يك لبخند

راز يك انسان

زير پايي مجهول، گم شد.

...شما را مهمان مي‌كنم به دو سروده از شاعر ملي‌گراي تاجيك؛ لايق شيرعلي:

۱

خانه‌ات آباد و دل ويران چرا؟

منصبت دانا و خود نادان چرا؟

از سر منبر به گردون مي‌پري

پشت منبر مضطر و حيران چرا؟

با كبيران، خنده‌هايت روغني

با صغيران، اين‌قدر يوغان* چرا؟

بي‌بهايي در سر مسند ولي،

چون سبك‌دوشت كنند ارزان چرا؟

در بلندي‌ها چنين پستي‌گري

آشنايي‌ات به آش و نان چرا؟

هيچ پرسيدي ز خود در خلوتي:

اين‌همه چونين چرا؟ چونان چرا؟!

*: خشكي.

۲

ملك، سنگستان و ما بي‌سنگريم

سر به سر سردار و ما بي‌سنگريم

پنبه در گوشيم ما و رهبران

چون كه ما خلقان پنبه‌پروريم*

صاحب سرچشمه‌ايم و تشنه‌ايم

صاحب گنجينه‌ايم و ابتريم

ديگري گيرد گريبان فلك

ما گريبان خودي را مي‌دريم

ديگران بر غاصبان زور آورند

ما فقط بر اصل خود زور آوريم

پيش نصراني مسلمانيم اگر،

از نگاه مسلمين ما كافريم

روز و شب بيدار، شمس خاوران

ما ز خواب‌آلودگان خاوريم

حضرت اقبال! بر ما بد مگير

ما اگر در خواب سكته اندريم

"خيز از خواب گران" گفتي ولي

در سمرقند آنچنان بي‌منبريم

در بخارايي كه درگاه دري‌ست

با دري‌گفتار، بيرون از دريم

تاجيك و ايراني و افغان چرا؟

ما در اين دنيا كه از يك مادريم...

*:اشاره دارد به كشت پر رونق پنبه در تاجيكستان.

غریبی ام را به کوهستانهای زادگاهم

تنهای ام را به غروب های غبار آلود...

و آرزوهایم را به ابر های همیشه در سفر بی باران

می سپارم.

شاید که دل سپرده ترین ساکنان این سر زمین

برایم اشک بریزند.

وطن؛ سرزمینی روان است

که از چشمان خواهرم شروع میشود.

وقتی بادهای عاشق در

کاکلهای شرقی اش

به آرامش می رسند.

دریا دریا غمگینم

دریا دریا بی ماهی ام

چون ساحلی تنهاتر

بی پرنده ای حتی!

خورشید را سنجاق می کنم

به گیسوان خوا هرم...

عاطفه صبحي و

لبخند عشق

و رمز گشايش بال فرشتگان،

نام بلند توست

و علم و عقل

باران اقرا است كه مي بارد

و نور ؛

رد گام براق توست

در معراج تا هميشه

از مكه تا مدينه

و تا سدره آخرين

و هنوز روزان شبان

چونان چكاوكان در باهاشان

خاطره گرمي تورا

حفظ كرده اند.

آن شب كه آن درخت آخرين

با نگاه مهربانت

شكوفه بست.

خوشا به كلماتي كه از لبان

تو مي تراوند

كه نگاه واژگان به سعادت

مي رسند.

آه! اي بزرگ !

دنيا جغرافيا نمي شناسد

 دلها بي مرزند

و جهان گويا گويی است

در دستان تو كه دست مهربانت را

بر سر هر پنج اقيانوس كشيده اي

و دلواپس هميشه انساني...

به مزرعه سبز چشمانت ایمان دارم

که دست ابر

از شانه هایت رعد و برق می چیند!

و به اندازه گیسوان بلندت

بر قلب من امید می روید

*

آنگاه که نشسته ام

و به یاد تو

از احساس پنجره ای می سازم ؛

شاید گذری باشد

...

آنگاه که تو را میخواهم

از پله های غربت

تا پیشانی وصل

جز حروف زرتشت نیست.