.

در حالی که مرده ام راه می روم

و این را فقط من می دانم

خیابان ها را  خونِ غریبم لمس می کند

شاید تصویر قدم هایت این جاست

شاید هم درخیابان های دوشنبه! 

شاید هم در مسکو...

می­روم و نمی­رود از نظرم بهارِ تو

مثلِ کبوتری که پرواز کند به جانبی

نیست سرِ نشستنم جز سرِ شاخسارِ تو

خانه­ی شادی و غمی، مایه­ی فخرِ عالمی

هست «کمال  و رودکی»، مایه­ی افتخارِ تو...

به روسریِ سپید مستت شکفته صد عشوه­ی بهاری

به دلبری و فسونگری برده­ای دلِ هر شکوفه­زاری

ز بی­قراریِ سرزمین­ها اگر خبر می­رسد دوباره

حماسه­ی موجهای مویت، کشیده لشکر به هر دیاری

امان ز دستِ دو لاله­ی جنگجوی سرخِ بهاریِ تو

که هر کجای جهان به آتش نشانده هر شهرو شهریاری...

سالهاست که دوستان فرهیختۀ ایرانی، تاجیک و افغان برای ارتباط سه ملت کوشش­های فراوانی نموده­اند. گاهی خاطره­ها، سفرنامه­ها و دیگر نوشته­هایی که در وبلاگ یا فیسبوک برخی دوستان ایرانی و افغانستانی درمورد مشترکات فرهنگی کشورهای فارسی زبان می­بینم ، مرا بی­اندازه خوشحال می­کند و احساس می­کنم هرواژه از این نوشته­ها، قلب مشترک سه سرزمین است که با عشق می­تپد و به همدیگر پیوند خورده­اند. این علاقۀ مشترک، حتی یک دانشجو یا یک مسافر ساده را در این سرزمین ها، با وجود کمبود امکانات، بر می­انگیزد تا مطلبی در مورد فرهنگ مشترک این کشورها یاد داشت کند. در حقیقت گذشته از این فعالیت­های دانشجویی، برخی ارگان های دولتی سه ملت هم، در کنار مشغله های کاری فراوانی که دارند، گاهی کارهای فرهنگی هم انجام می­دهند و این جای تقدیر و تشکر دارد. کتاب از ساقه تا صدر دکتر گرمارودی از نمونه های درخشان این گونه تلاش هاست که ...

فریادهای خسته به جایی نمی رسید

بت های زنده با شکم گنده، کور و کر

آوای بردگان به نوایی نمی رسید

دوشیزه ی گیاه، دل افسرده بود، آه!

در گور خود به نشو و نمایی نمی رسید...

دوباره کاش گلِ شاعرانه ام بودی

دراین زمانه که شد خشک، چشمه ی شیرین

شکوفه ی سخنِ عاشقانه ام بودی

بگو چه می شد اگر پشتِ بغض پنجره ام

به رقص موی بلندت ترانه ام بودی ...

گلی که از گریبانت سر بر آورده است
هر روز رنگی دارد
روزی شقایق و روزی برف
روزی فیروزۀ نیشابور و روزی بیجادۀ بلخ
لیک هر روز با همان عطر معشوقگی ات!

گرفته بود دلت خواستی سفر بروی

سفر به دور ترین شهر بی خبر بروی

بگو پرنده ی عاشق – بگو چه می شد اگر؟

از این قفس بپری، لانه ی دگر بروی!

رها شوی چو نسیمِ سحر به کوه و کمر

شبیه باد غمین، دور و دور تر بروی...

برایت باران آورده ام

از شعر های که چهل ساله شده اند

نزدم که می آیی

با خودت یک پنجره

چند پاکت سیگار

و یک شب طولانی بیاور...

بی شک که بادهای جهان جاودان شوند

تاریخ مرده زنده کند چشم های تو   

با عشوه های توست که پیران جوان شوند 

با این کرشمه ها که تو داری دراین صدا

حتی پرندگان جهان شعرخوان شوند...

تصویر چشم توست که آیینه زنده است

در باغ سینه ی تو هزاران پرنده است

افسردگی ست بی تو همه بهره ی جهان

یعنی که خال روی لبت قرص خنده است

نقشِ نگارخانه ی آیینه ی تنت

پُرچین و نازکانه چو جیحون رونده است...  

گور شد، گهواره، آری بنگرید اینک زمین را

 این دهان وا کرده، غران اژدهای سهمگین را

 قریه خواب و کوه بیدار است و هنگامه شبیخون

 تا بکوبد بر بساطش، صخره‌های خشم و کین را

مرگ من یا توست بی‌شک، آن ستون، آن سقف، آنک!

 کاینچنین از ظلمت شب، بهره می‌گیرد کمین را...

از فولکلوریک مردم تاجیک

۱

از اين جا تا بخارا لاله باشه

هميشه كار عاشق ناله باشه

تو ميگويي كه عاشق مردني نيست

الهي عمركت صد ساله باشه ...

نفرين به آن که خواسته از هم جدايمان

رضا محمدی

شاعر و نویسنده افغان در لندن

دومین دفعه ای که از افغانستان وارد ایران می شدم، زمان طالبان بود. پدرم راهی ام کرد که زنده بمانم. تا لب مرز با من آمد و در راه مرز به من گفت که چطور سال ها پیش خود او نیز این راه را قاچاق طی کرده و قبل از او پدرش نیز قاچاقی از همین مرز رد شده بوده.

اما هر دو مطمئن بودیم که پدر بزرگ او ازین مرز، بدون قاچاق گذشته است چرا که اصولا آن وقت کسی مرز را نکشیده بود و پدر بزرگ ما باید هر ساله به مشهد می آمده که در آن زمین و خانه و فامیل داشته، دختر داده و دختر گرفته بوده و قبری در حرم خریده بوده که البته کشیدن مرز هیچ گاه نگذاشت به آن قبر خریداری شده برگردد...

استاد محمد جان شکوری آخرین نماینده بزرگان بخارا است وی در خانواده شریف جان مخدوم صدر ضیا که از بزرگان بخارا می باشد در سال 1926 به دنیا آمد.

که قدِ سرو به بیداد باد سخت خمید

وطن بگو تو کجایی؟ و چند ساله شدی؟

پرندگان دیارم از او خبر بدهید

بگو خدا را تقدیر ما همین بوده است؟

 به ما همیشه غریبانه اشک و آه رسید...

تمام احساسم را در فنجان قهوه جا بدهم

شاید هدیه کوچکی باشد

اما تمام قلب من است

که پنهان شده است در گرمی تن این فنجان...